2. imagin z Justinem

   muzyka: klik

DEDYKACJA: Dla Anety, żebyś kiedyś spotkała Justina i spełniła swoje marzenia, moja kochana Belieberko xo

   #2. Siedzieliśmy naprzeciwko siebie. Patrzył mi oczy. Jego brązowe tęczówki robiły się coraz ciemniejsze i smutniejsze. W końcu opuścił wzrok. Nie potrafiłam się ruszyć. Może mój mózg przestał pracować?
   - To szkodzi mojej karierze - powiedział, trzymając ją za zimną rękę. - I twojemu bezpieczeństwu. 
   - Co jest dla ciebie ważniejsze? - szepnęła. - Kariera czy moje bezpieczeństwo? 
   Chłopak ścisnął mocniej jej dłoń. Jej szept ranił go bardziej od krzyku.
   - Nie rób mi tego. To nie jest dla mnie łatwe.
   Patrzyła pustymi oczyma w okno. Nie chciała na niego spojrzeć. Bolało ją to co mówił. Miała ochotę zamknąć się w swoim pokoju i płakać. Wydawało się jej, że serce przestało już bić. A może w ogóle go już nie miała?
   - To nam szkodzi... - powiedział. Wyciągnął rękę, by pogłaskać mój policzek. Odsunęłam się. Widziałam w jego oczach ból, jednak nie mogłam na to nic poradzić. - Ciągle o nas piszą. Fani ci grożą. Boli mnie to, że osoby, które tak kocham, ranią kogoś ważnego dla mnie. Wiesz doskonale, że jeżeli tego nie zakończymy, to może być gorzej...
   Wiedziałam, że ma racje. Ale z drugiej strony się mylił. Chciał mnie chronić? Jest jedynym powodem dla którego mam ochotę codziennie wstawać z łóżka. Jeżeli odejdzie...
   - Wstawaj - zaśmiał się. - Przecież nie przeleżysz całego życia w łóżku! 
   Przykryła głowę poduszką, próbując opóźnić nieuniknione. Nagle poczuła, że kładzie się obok niej. Delikatnie wziął z jej rąk poduszkę i pocałował ją w usta.
   - Myślę, że mogę rozważyć propozycje wyjścia z łóżka - wymamrotała.
   Spojrzałam na parę obok. Uśmiechali się, nie widzieli świata poza sobą. Potem przeniosłam wzrok na Niego. Siedział i patrzył na mnie wyczekująco. Chciał, żebym ja też coś powiedziała..
   - Myślę, że fani naprawdę są ważni. Nie mogę stać pomiędzy tobą, a nimi. - Zerwałam się z krzesła. Zostawiłam na stoliku trochę pieniędzy, żeby nie musiał za mnie płacić.
   Wybiegłam. Nie chciałam, żeby widział moje łzy. Udałam się w stronę parku w centrum miasta. Nie oglądałam się za siebie. Chciałam zostawić to co było. Nie mogę do tego wracać.
   Ludzie patrzyli na mnie jak na wariatkę. Nie dziwię im się. Musiałam wyglądać dziwnie w rozmazanym makijażu, łapczywie łapiąc oddech. Usiadłam na najbliższej ławce i ukryłam twarz w dłoniach.
   Weszła do pokoju. Powitał ją zapach róż i migotliwe światło świec. Nagle ktoś zasłonił jej oczy i pocałował delikatnie w szyję. Uśmiechnęła się i odwróciła. 
   - Z jakiej to okazji?
   Roześmiał się. Jego oczy zamigotały. 
   - A czy musi być jakaś okazja?
   Ujął jej rękę i zaczął tańczyć.. 
   - Nie włączysz muzyki? - szepnęła. 
   - Wystarczy bicie naszych serc - odpowiedział i złożył pocałunek na jej ustach. 
   Otarłam oczy. Na palcach został mi tusz. Wpatrywałam się w niego dłuższą chwilę. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Czułam się, jakbym straciła cel w życiu. Jedyne co mi zostało, to wrócić do rodziców.
   - Tu jesteś - usłyszałam za sobą. Nie odwróciłam się. Wiedziałam kto tam stoi.
   - Jak widać - szepnęłam.
   - Nie chciałem... - Usiadł obok mnie. Utkwił wzrok w dwójce bawiących się dzieci. - Myślę, że powinniśmy inaczej to rozwiązać.
   - Niby jak? Upozorować mój pogrzeb, żeby nikt nie wiedział, że jeszcze istnieje? Może wtedy dadzą mi spokój - powiedziałam z nutką sarkazmu.
   - [T.I] - westchnął. - Czy ty nic nie rozumiesz?
   Wzruszyłam ramionami.
   Dotknął mojej ręki. Nie zareagowałam.
   - Źle zrobiłem. Fani są dla mnie bardzo ważni, ale... Oni nie mogą wpływać na moje decyzje. Nie mogę zerwać z dziewczyną, którą kocham, tylko dlatego, że oni nie akceptują moich wyborów.
   Spojrzałam mu w oczy. Delikatnie się przybliżył i szepnął:
   - Nie uciekaj mi więcej.

1. imagin z Zaynem

 Pisałam to przy tym : kilk | Piosenka zaczyna się jakoś od 15 sekundy ; ) I byłoby miło, gdybyście przeczytali przy tym ; )

   #1. Siedziałam przy stole kuchennym, energicznie mieszając kakao. Wyciągnęłam łyżeczkę, przyglądając się brązowemu płynowi. Podniosłam wzrok na szklaną puszkę z kawą. Również miała kolor brązowy. Zupełnie jak Jego oczy. Zacisnęłam powieki. Miałam o Nim nie myśleć. To bez sensu. Zrezygnowaliśmy z ratowania tego związku. Przecież to nie miało sensu. Byliśmy zgodni w tej kwestii. Ja nie pasowałam do Jego życia, On do mojego. Byliśmy całkowicie inni.
   Spojrzałam w okno. Brązowe liście na drzewach powiewały lekko na jesiennym wietrze. Nawet to mi się kojarzyło z Nim.
   - Kocham Cię - szepnął. Wiatr igrał z włosami dziewczyny, zupełnie jak z liśćmi na drzewach. Odgarnął jeden z niesfornych kosmyków za jej ucho. - Mam nadzieje, że tak zostanie już na zawsze.
   Zaśmiała się, przyglądając się uważnie jego twarzy. Zbliżyła się trochę i uśmiechnęła się. Chłopak odwzajemnił uśmiech. Pocałował ją. Pocałunek... Było to dla nich proste i oczywiste, jak oddychanie 
   Zamknęłam oczy, próbując powstrzymać łzy. Jesienna chandra. Nic takiego. Każdemu się zdarza.
   Sięgnęłam po list, leżący na parapecie. Przebiegłam wzrokiem po literach, napisanych parę tygodni temu. Lubiłam to czytać. Tak jakby On był przy mnie. Prawie Go czułam. Papier dalej pachniał Nim. A może mi się tak wydawało.
   Droga [T.I.], 
   Podjęliśmy złą decyzje. Przynajmniej ja tak czuję. 
   Wiesz, ostatnio zauważyłem, że moja poduszka już nie pachnie twoimi perfumami. Szkoda. Już nie mogę sobie wyobrazić, że jesteś przy mnie. 
   Codziennie jem twoje ulubione płatki śniadaniowe. Wcześniej ich nienawidziłem, ale teraz wydają mi się być najlepszą rzeczą jaką Bóg mógł stworzyć. 
   Znalazłem ostatnio twoją koszulę u mnie w szafie. Nie obrazisz się, jeżeli będę w niej chodził? Nie chciałbym Ci jej oddawać. Jest jedną z nielicznych rzeczy, która mi po tobie została. Ale jeżeli będziesz miała coś przeciwko, to możesz ją zabrać. Ale musisz wiedzieć, że bardzo mnie to zrani. 
   Chciałbym się spotkać. Będę czekać na telefon. Choćby całymi miesiącami. Jeżeli będziesz miała ochotę pogadać to... zadzwoń. Proszę. Choćby w nocy. Zawsze odbiorę. 
   Cały Twój. 
   Przejechałam koniuszkiem palca po ostatnim zdaniu. Poczułam, że po moich policzkach płyną łzy. Odkąd dostałam ten list chciałam do Niego zadzwonić. Chciałam usłyszeć jego głos.
   Odruchowo sięgnęłam po telefon. Zaczęłam wystukiwać pierwsze liczby. Nagle zamarłam i odłożyłam telefon. Nie mogłam tego zrobić. Przecież On na pewno zapomniał. To, że tak pisał parę tygodni temu, nie znaczy, że chce tego teraz.
   Biłam się z myślami. Powoli ponownie wzięłam telefon do ręki. Wystukałam ciąg liczb i drżącym ruchem przyłożyłam aparat do ucha.
   Jeden sygnał. Drugi. Trzeci. Chciałam się już wyłączyć. Ganiłam się w myślach za moją głupotę. Co ja sobie myślałam? Że odbierze ode mnie telefon? Rzuci wszystko i pobiegnie do swojej byłej dziewczyny? Każda się w nim zakocha. Ja już jestem nie ważna.
   - Halo? [T.I]? To ty? - usłyszałam Jego głos. Co w nim było? Niedowierzanie? Wściekłość? Miłość? Nienawiść? Nie mam pojęcia. Teraz liczyło się tylko to, że go usłyszałam.
   - Cześć. - Zaszlochałam w słuchawkę. - Wiesz, miałam ochotę pogadać.
   - [T.I.] - szepnął.

~ To mój pierwszy imagin. Na tym blogu. Myślę, że jakoś piosenka zgrała z tekstem. Byłoby miło, gdybyście zostawili komentarz ; )